“Waar een wil is zeker een weg!”

Vanuit Frankrijk zijn we thuisgekomen op 27 mei, eerst uiteraard bekomen van alle indrukken en inspanningen, vooral de indrukken hadden een enorme impact op mij, ik heb dat een aantal dagen moeten verwerken.

De grootste indruk op mij was wat ons Team Vlinder heeft gepresteerd. Namelijk als team nog meer kilometers te hebben gelopen dan vorig jaar, echt TOP.

Ook heb ik uiteraard fysiek moeten bekomen want immers 10 km klimmen naar de top was niet misselijk, gelukkig herstelde ik vrij snel en kon de draad oppakken om weer te gaan sporten.

Gelukkig heeft mijn man alle verrichtingen op de Mont Ventoux van iedere deelnemer van ons team op film vastgelegd en een exemplaar van deze film zal ieder teamlid tijdens de reünie  van mij ontvangen.

Op 29 mei was ik weer present op de badmintonclub. De leden waren allemaal erg verbaasd over mijn aanwezigheid, immers het was een paar dagen na de beklimming van de Mont Ventoux.

Ik vertelde ze  dat ik me niet uit het veld zou laten slaan we gingen weer heerlijk een flink partijtje spelen, nou dat hebben ze geweten, na drie partijen dubbel gespeeld te hebben had ik dik gewonnen, dus blijkt dat ook na zware inspanningen en doorzettingsvermogen je nog steeds veel kunt.

Ik wil benadrukken dat door wekelijks hard te trainen op badminton en rolstoeltechnieken, samen met mijn man gedurende 1,5 uur er resultaten merkbaar zijn.

Ook mijn man zit op badminton in een vereniging en heeft een goede slag, hij kan precies bepalen waarheen of in welke hoek hij de shuttle wenst en hiermee zijn we aan de slag gegaan.

We doen dat sinds maart 2015 en in aanvang was het enkel maar naar elkaar overslaan.

Geleidelijk aan heeft hij mij geleerd om  meer te moeten rollen om de shuttle terug te kunnen slaan, sneller bewegen en anticiperen en letten op de tegenstander hetgeen voor mij, gezien mijn slechte coördinatie een hele opgave was. Week na week zijn we hiermee doorgegaan.

Nu ben ik zover dat ik in mijn groep speel tegen iemand die reeds 3 jaar les heeft in rolstoelbadminton van een sporttrainer.

In die korte tijd dat ik rolstoelbadminton speel is het mij gelukt om haar te verslaan. Natuurlijk wint zij ook van mij, maar ik heb mezelf voorgenomen mijzelf nog verder te ontwikkelen door de trainingen samen met mijn man het hervatten in september.

Ook hierin heb ik een doel, namelijk winnen!  en dat is goed voor je zelfvertrouwen maar ook mijn coördinatie en conditie gaan met sprongen vooruit, ook goed.

Helaas op 17 juli was het de laatste keer badmintonnen van dit seizoen vanwege vakantietijd. Wat mij betreft mag het badmintonnen gewoon doorgaan, ik mis de sport enorm, gelukkig beginnen we weer op 28 augustus ik zie er naar uit om weer te beginnen.

Ik blijf uiteraard bewegen en blijf trainen met lopen, ook b.v. als wij gaan winkelen in winkelcentra dan zit ik niet meer in mijn scootmobiel, en probeer nu alles lopend te doen.

Wat voor mij ook nog een uitdaging is dat ik zonder wandelstok wil gaan lopen, nu  loop nu nog met een wandelstok vanwege mijn evenwicht, na de vakantie van mij n fysiotherapeut ga ik trainen om zonder wandelstok te lopen, en dat zal en moet mij gaan lukken.

WAAR EEN WIL IS IS ZEKER EEN WEG!!!

GROETJES RINI

Advertenties

Een gedachte over ““Waar een wil is zeker een weg!”

  1. hoi Rini, wat een leuk nieuws, dat badminton, heb ik ook gedaan
    maar zeker niet meer geprobeerd ook door mijn balans.
    ga ook kijken of er iets bij mij is
    gaat je zeker lukken allemaal, ben heel benieuwd naar filmpje

    lieve Rini , tot snel dikke knuffel ook voor kokkie
    liefs Karin

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s