“Alle mensen die mee waren zijn stuk voor stuk kanjers”

Vrijdag 22 mei was het zover Team Vlinder’s vertrek naar Frankrijk, om op maandag 25 mei de grillige berg de Mont Ventoux te beklimmen. De heenreis duurde zo’n 19 uur en wij waren het ook op een gegeven moment zat om in de bus te zitten. Onderweg hebben wij meerdere stops gehad om de benen te strekken , iets te drinken of eten te kopen.

les Filles

Zaterdag 23 mei rond 15:30 kwamen wij aan bij het huisje en ik was ingedeeld in het huisje dat Les Filles heette. Mijn huisgenoten waren: Eveline, Amber en Joyce. Direct was er een klik tussen ons en wij hebben heel veel lol onderling gehad. Team vlinder bestond uit 22 lopers, 7 mensen die ons verzorgden tijdens de klim en monitorden of alles goed ging met ons. De eerste dag hebben we met z’n allen gebarbecued en dat was erg gezellig en vooral erg lekker.

Avignon
Zondag 24 mei hebben wij een excursie gehad naar Avignon een mooi oud plaatsje, vlakbij waar wij verbleven. Ik ben naar het huis van de Paus geweest en het was best indrukwekkend. Ik heb mooie foto’s kunnen maken met mijn camera. We zijn met het groepje waar we mee op excursie waren nog wezen lunchen en dat was heel erg gezellig. We hebben crêpes gegeten die belegd waren met bv een ei en salade en van-binnen had de crêpes gesmolten kaas. De lunch was erg geslaagd en hebben nog een leuke groepsfoto kunnen maken.

Na de excursie zijn we naar het punt gegaan waar de inschrijvingen plaatsvonden. Voor mij was het erg spannend, want dit was de eerste keer dat ik dit meemaakte en wist dan ook niet echt wat mij te wachten stond. Wij kregen bij de inschrijving ons rug-nummer en een goodiebag van Klimmen tegen MS. Daarna zijn we met de hele groep op de foto gegaan.

25 mei Dé dag van de klim naar de top!
05.15 staat mijn wekker om af te gaan en door de spanning ben ik 04.45 wakker en probeer nog even te slapen alleen lukt het me niet! Ik ben bang om mezelf te verslapen en daardoor niet op tijd ben bij de bus. Ik besluit daarom uit bed te gaan en te gaan douchen en aankleden. Spanning! De rest van de meiden zijn ook inmiddels wakker geworden en wij beseffen ons hoe vroeg het is;-)) De sfeer zit er goed in en iedereen heeft er zin in.
Eenmaal bij het startpunt aangekomen, zie ik twee kramen staan met eten en drinken die wij mee kunnen nemen voor onderweg. Mijn ogen glinsterden toen ik de koffiebroodjes zag liggen, want daar ben ik zonder Klimmen Tegen MS ook gek op.

fotoDe start begint al goed en de sfeer zit er goed in. We hebben voor vertrek nog kunnen plassen en natuurlijk leuke foto’s kunnen maken. Het startsignaal is gegeven en de lopers gaan met volle moed richting de top. In het begin liep ik samen met Kelly, Eveli-ne, Amber, Joyce en Joyce (fysiotherapeute). Na een paar kilometer gingen we uit el-kaar en liep ik met Kelly en Marleen. Ook heb ik nog stukken alleen gelopen en dat was ook lekker. Hierdoor kon ik nadenken over mezelf, mijn eigen zen-moment! later kwam ik Amber tegen en hebben Amber en ik de eerste 16km samen gelopen. De eer-ste 16 km waren het zwaarst. Na 16 km kwamen we aan bij Chalet Reynard en daar verzamelde iedereen. Bij dit punt nam iedereen een rustpauze. Hier konden we voor de laatste 6km nog iets eten. Wij zijn door de verzorgers van Team Vlinder op en top ver-zorgd geweest. Naast de goede zorg van Team Vlinder werden wij ook door de organi-satie van Klimmen Tegen MS goed verzorgd, om de zoveel km stond er een stand waar wij eten en drinken konden pakken.

Ik weet nog goed dat we met z’n allen weer begonnen aan de laatste 6 km. Ik weet nog goed dat ik vooruit keek en riep: ‘Dit lijkt echt geen zes km, maar meer dan 6 km! Heel de groep van team Vlinder startte gelijktijdig en dat maakte de groepsband sterker. Uiteindelijk liepen Amber, Joyce, Eveline en ik met vieren richting de top. Van de laat-ste 6 km hebben we meer een feestje gemaakt. Joyce had muziek via haar mobiel op-gezet en wij zijn zingend en dansend de berg opgegaan. Van Final Count Down tot Daar Bovenop de Berg hebben wij gezongen. Bij iedere kilometer die wij gelopen had-den, maakten we een moonwalk achterstevoren over de streep.

Wij zijn ook nog langs het gedenkteken van Tom Simpson geweest. Tom Simpson is een wielrenner die is overleden tijdens de klim van de Mont Ventoux. Je wordt er wel even stil van en realiseer je jezelf hoe gevaarlijk zo’n klim kan zijn.

De laatste kilometer hebben we gehaald en het is tijd om bij het kilometerpaaltje een foto te maken met z’n allen. De laatste kilometer hebben we wederom weer gezongen en gedanst.

Eindelijk komen we aan bij het een na laatste punt, om vanaf daar met de hele groep de top van de berg te halen. Gerrit en Moniek liepen voorop met de vlag van het Nationaal MS Fonds en wij liepen er als groep achteraan. De top komt steeds dichterbij en ik voel aan mezelf dat ik steeds zenuwachtiger begin te worden. Yes! we zijn op de top en ineens voel ik veel emotie opkomen. Ik had het niet verwacht, maar ik heb gehuild op de top van de Mont Ventoux! De lieve woorden van Astrid zal ik nooit meer vergeten, toen ze mij troostte bovenop de berg. Wij hebben bovenop de berg nog een groepsfoto gemaakt en wat rondgekeken op de berg, daarna zijn we met allen naar de bus gelo-pen en zijn richting huis gegaan.

Eenmaal bij de huisjes merk ik hoe kapot ik ben en dat merk ik goed aan mijn lijf. Het lopen gaat minder vanwege de spierpijn die al op komt zetten. Uit mijn woorden komen gaat ook moeilijker, want vragen om een wc rol kreeg ik niet meer mijn mond uit en moest het ontcijferd worden. Hierom hebben we goed kunnen lachen!

In de avond hebben wij gezellig met z’n allen gegeten en hebben flink gelachen. Een mooie afsluiter van deze mooie, spannende avontuurlijke dag!

De dag erna
De volgende dag gaan we met z’n allen naar Vaison-la-Romaine en Malaucene ge-gaan.
Dit is een oud stadje dat uit twee delen bestaat. Na het stadje zijn we naar een winkel geweest waar ze nougat verkopen. In de hele winkel stonden er schaaltjes met stukjes nougat op om te proberen. Ook kon je er ijs kopen die zij zelf maken net als de nougat. Tijd om te vertrekken van de nougat winkel naar de huisjes om onze spullen in te pak-ken en voor het laatst gezamenlijk te eten.

Rond 17:30 vertrekken we met de bus naar Nederland. De terugreis duurde iets korter gelukkig.
Eenmaal in Nederland aangekomen en gearriveerd in de Meern, was het afscheid ne-men van de medeklimmers best emotioneel, want we hebben het toch met z’n allen gedaan en gepresteerd. Heel bijzonder dat je in zulke korte dagen zo dicht naar elkaar kan groeien. Alle mensen die mee waren zijn stuk voor stuk kanjers en ik ben blij dat ik met dit team de berg heb mogen beklimmen. Want naast een prestatie neerzetten, zijn er ook nieuwe vriendschappen ontstaan en daar ben ik erg blij mee.

Ik ben erg blij dat ik deze ervaring heb mogen beleven en zou het zo weer doen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s