“Al die tijd bleef het sporten toch in mijn hart zitten”

Ik zal mijzelf even voorstellen, ik ben  Rini Brekoo en heb sinds 1997 MS. Toen ik de diagnose kreeg te horen stond mijn leven helemaal op zijn kop. Vooral het sporten was voor mij erg belangrijk. De sportieve activiteiten voordat de diagnose MS werd gesteld bestonden uit: paardrijden, tennissen en basketbal wekelijks.

Nadat de diagnose MS werd gesteld ben ik enkele jaren geheel afhankelijk geweest van persoonlijke zorg en hulpmiddelen omdat ik niets meer zelfstandig kon. Gelukkig herstelde ik door intensieve interne therapie en mijn wil om weer zoveel als mogelijk te functioneren.

Al die tijd bleef het sporten toch in mijn hart zitten en de roep om te sporten werd steeds luider. Ik werd lid van een van een MS oefenpraatgroep, de voorloper van supportgroep Flits, waar ik 18 jaar lid van ben geweest en de bijeenkomsten bestonden uit  een uur sporten daarna gesprekken uitwisselen.

Na die 18 jaar was ik toe aan iets anders omdat de oefenpraatgroep mij geen toegevoegde waarde meer bood. Ik heb daarna 10 jaar op zangles gezeten, maar ook daar ben ik mee moeten stoppen omdat mijn stem achteruitging van Mezzo naar Tenor.

Rini2Op een dag kwam er advertentie bij ons in het weekblad wat ging over badminton voor minder validen en dacht: ´hey dat lijkt mij geweldig!´ gelijk de telefoon gepakt en mij ingeschreven. Wij wonen naast de sporthal. Deze sporthal is ook aangepast voor mindervaliden, toilet douches, etcetera.

Twee maanden geleden ben ik voor het eerst begonnen met badminton, aanvankelijk nog in mijn adl-stoel om te zien hoe het mij beviel. Omdat ik in een leuke groep zit en weer lekker sportief bezig kon zijn heb ik snel een sportrolstoel aangevraagd.

Gelukkig deden ze bij onze gemeente daar niet moeilijk over en mocht ik een sportrolstoel aan laten meten. Na 6 weken werd de stoel gebracht, jeetje wat een ervaring, ik kan de stoel met een vinger ronddraaien. Tja maar nu nog ermee leren omgaan, dus op vrijdagmiddag naar de sporthal met mijn nieuwe sportrolstoel. Dat was wennen om naar de shuttle toe te rollen, maar het ging mij toch wel goed af. Iemand die al jaren rolstoelbadminton speelt, vroeg mij zelfs of ik  wedstrijden heb gespeeld. Ik vertelde haar dat ik dat nooit had gedaan, het eerste compliment was binnen!

Begin mei ga ik jullie weer bijpraten over het vervolg en over de trainingen voor de Mont Ventoux omdat ik deel uit mag maken van Team Vlinder die op 25 mei de Mont Ventoux gaan beklimmen.

TOT DAN!!!

Rini

Advertenties

2 gedachtes over ““Al die tijd bleef het sporten toch in mijn hart zitten”

  1. wat een mooi verhaal je mag trots zijn op jezelf je bent een door zetter en wat leuk dat je zegt dat je je kan bewegen als een “vlinder” is wel heel erg toepasselijk…..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s